{"id":2958,"date":"2020-01-31T20:31:48","date_gmt":"2020-01-31T19:31:48","guid":{"rendered":"https:\/\/www.vandrovec.net\/?p=2958"},"modified":"2020-03-20T20:34:11","modified_gmt":"2020-03-20T19:34:11","slug":"recenzja-przyjaciel-czlowieka-andrzej-pilipiuk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.vandrovec.net\/?p=2958","title":{"rendered":"[RECENZJA] \u201ePrzyjaciel cz\u0142owieka\u201d Andrzej Pilipiuk"},"content":{"rendered":"
\n

Recenzje fantastyczne<\/a><\/span> Agnieszka Chodkowska-Gyurics<\/a><\/span> – 13 stycznia 2020<\/span><\/p>\n<\/header>\n

\n
\n
\n
\n
\"\"<\/div>\n<\/div>\n
Tytu\u0142:<\/b> “Przyjaciel cz\u0142owieka”
\nAutor:<\/b> Andrzej Pilipiuk, <\/a>
\nGrafika:<\/b> Pawe\u0142 Zar\u0119ba, <\/a>Szymon W\u00f3jciak, <\/a>
\nWydawnictwo:<\/b> Fabryka S\u0142\u00f3w, <\/a>
\nRedakcja:<\/b> Rafa\u0142 D\u0119bski, <\/a>
\nTyp publikacji:<\/b> papier, mobi, epub,
\nPremiera:<\/b> 15 stycznia 2020
\nWydanie:<\/b> 1
\nISBN (papier):<\/b> 978-83-7964-523-7
\nISBN (epub):<\/b> 978-83-7964-522-0
\nWi\u0119cej informacji:<\/b> Andrzej Pilipiuk \u201ePrzyjaciel cz\u0142owieka\u201d<\/a><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n

[Recenzja przedpremierowa]<\/p>\n

Ciekawostkarium bezjakubowe<\/strong><\/p>\n

Na\u00a0pocz\u0105tek nowej dekady Fabryka S\u0142\u00f3w przygotowa\u0142a niespodziank\u0119 dla fan\u00f3w tw\u00f3rczo\u015bci Andrzeja Pilipiuka \u2013 kolejny tom opowiada\u0144 bezjakubowych. To, o\u00a0ile si\u0119 nie\u00a0pomyli\u0142am w\u00a0rachunkach, ju\u017c jedenasty!<\/p>\n

Konstrukcyjnie \u201ePrzyjaciel cz\u0142owieka\u201d do\u00a0z\u0142udzenia przypomina poprzedni\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 autora (\u201eZ\u0142y las\u201d). Mamy tu cztery teksty: trzy do\u015b\u0107 d\u0142ugie, kwalifikuj\u0105ce si\u0119 w\u00a0moim odczuciu do\u00a0miana mikropowie\u015bci, i\u00a0jeden \u2013 tytu\u0142owy \u201ePrzyjaciel cz\u0142owieka\u201d \u2013 na\u00a0tyle zwarty, \u017ce\u00a0jako jedyny mo\u017ce by\u0107 bez\u00a0najmniejszych w\u0105tpliwo\u015bci nazwany opowiadaniem.<\/p>\n

Czytaj\u0105c kolejne teksty, trudno si\u0119 dopatrze\u0107 jakiego\u015b klucza, wedle kt\u00f3rego\u00a0zosta\u0142y dobrane. No, chyba \u017ce\u00a0jako klucz potraktujemy bezjakubowo\u015b\u0107. Proponowane przez\u00a0redakcj\u0119 t\u0142umaczenie, jakoby ka\u017cdy z\u00a0tekst\u00f3w odpowiada\u0142 jednemu z\u00a0je\u017ad\u017ac\u00f3w apokalipsy, uwa\u017cam za\u00a0mocno naci\u0105gane i\u00a0wymy\u015blone post factum. Co znalaz\u0142o si\u0119 w\u00a0zbiorze? Dwa opowiadania o\u00a0przygodach doktora Pawa\u0142a Sk\u00f3rzewskiego, jedna opowie\u015b\u0107 o\u00a0Robercie Stormie i\u00a0jedna historia postapo. Wszystkie teksty utrzymane s\u0105 w\u00a0do\u015b\u0107 minorowym klimacie. Wraz z\u00a0wiekiem, albo\u00a0powiedzmy delikatniej, wraz z\u00a0nabieraniem do\u015bwiadczenia, Pilipiuk coraz wyra\u017aniej porzuca manier\u0119 \u201eopowiadacza kawa\u0142\u00f3w\u201d na\u00a0rzecz powa\u017cniejszej narracji. Ta sp\u00f3jno\u015b\u0107 nastroju sprawia, \u017ce\u00a0brak wyra\u017anego motywu przewodniego nie\u00a0przeszkadza. Odbiorca mimo wszystko ma wra\u017cenie jednolito\u015bci dzie\u0142a.<\/p>\n

Ca\u0142o\u015b\u0107 czyta si\u0119 bardzo przyjemnie. J\u0119zyk Pilipiuka nie\u00a0jest specjalnie wyszukany (nikt si\u0119 chyba tego po\u00a0autorze nie\u00a0spodziewa), ale\u00a0poprawny i\u00a0g\u0142adki. M\u00f3wi\u0105c kolokwialnie \u201elekko wchodzi\u201d. Przekazywane tre\u015bci s\u0105 do\u015b\u0107 proste, mamy wszak do\u00a0czynienia z\u00a0literatur\u0105 rozrywkow\u0105, nic wi\u0119c\u00a0nie\u00a0spowalnia lektury. \u201ePrzyjaciela cz\u0142owieka\u201d mo\u017cna bez\u00a0trudu przeczyta\u0107 w\u00a0dwa, trzy wieczory (zale\u017cy od\u00a0tego jak du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wieczoru po\u015bwi\u0119cimy na\u00a0lektur\u0119).<\/p>\n

Troch\u0119 gorzej rzecz si\u0119 ma ze\u00a0sp\u00f3jno\u015bci\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 i\u00a0konstrukcj\u0105 poszczeg\u00f3lnych utwor\u00f3w. W\u0142a\u015bciwie w\u00a0tym miejscu mog\u0142abym skopiowa\u0107 to, co napisa\u0142am o\u00a0\u201eZ\u0142ym lesie\u201d.<\/p>\n

Pilipiuk niew\u0105tpliwie solidnie przygotowa\u0142 si\u0119 do\u00a0pracy. Zebra\u0142 mn\u00f3stwo ciekawostek, anegdot i\u00a0dykteryjek. Znacznie wi\u0119cej, ni\u017c by\u0142aby to\u00a0w\u00a0stanie bezbole\u015bnie wch\u0142on\u0105\u0107 pe\u0142nowymiarowa powie\u015b\u0107, a\u00a0co dopiero opowiadanie. Czego tam nie\u00a0ma! Jest i\u00a0historia medycyny, i\u00a0architektura, i\u00a0zawi\u0142o\u015bci lingwistyki, i\u00a0historia antyczna, i\u00a0sporo innych dziedzin. Wszystko to\u00a0jest niezwykle ciekawe (szczeg\u00f3lnie dla m\u0142odszego, mniej oczytanego odbiorcy), ale\u00a0niestety autor albo\u00a0nie\u00a0potrafi dokona\u0107 selekcji, albo\u00a0zwyczajnie nabija wiersz\u00f3wk\u0119 i\u00a0pcha owe ozdobniki wsz\u0119dzie bez\u00a0opami\u0119tania. W\u00a0rezultacie tekst traci tempo, a\u00a0fabu\u0142a ginie w\u00a0meandrach dygresji. Opowie\u015b\u0107 zamienia si\u0119 w\u00a0kram z\u00a0ciekawostkami \u2013 takie bezjakubowe ciekawostkarium.<\/p>\n

Pod\u00a0wzgl\u0119dem konstrukcyjnym najbardziej rozczarowa\u0142 mnie tekst \u201eInne mo\u017cliwo\u015bci\u201d, opowiadaj\u0105cy o\u00a0przygodach Roberta Storma. Przykre to, tym bardziej \u017ce\u00a0ze\u00a0wszystkich bohater\u00f3w wykreowanych przez\u00a0Wielkiego Grafomana Roberta Storma lubi\u0119 najbardziej. Pocz\u0105tkowo akcja rozwija\u0142a si\u0119 ciekawie, intryga by\u0142a naprawd\u0119 wci\u0105gaj\u0105ca, pojawi\u0142 si\u0119 te\u017c obiecuj\u0105cy element fantastyczny i\u00a0wtedy oczom mym ukaza\u0142 si\u0119 koniec. Opowiadanie sprawia wra\u017cenie niedoko\u0144czonego, wr\u0119cz urwanego w\u00a0po\u0142owie. Dla jasno\u015bci dodam, \u017ce\u00a0nie\u00a0chodzi tu o\u00a0zako\u0144czenie otwarte czy\u00a0niejednoznaczne. Chodzi o\u00a0kompletny brak zako\u0144czenia. Jakby kto\u015b wzi\u0105\u0142 sekator i\u00a0obci\u0105\u0142 tekst w\u00a0losowo wybranym miejscu.Ten sam zarzut postawi\u0142am swego czasu opowiadaniom ze\u00a0\u201eZ\u0142ego lasu\u201d. Wygl\u0105da wi\u0119c\u00a0na\u00a0to, \u017ce\u00a0nie\u00a0chodzi tu o\u00a0niechlujstwo, lecz\u00a0celowy zamys\u0142 artystyczny. Mo\u017ce i\u00a0tak\u00a0jest, ale\u00a0do\u00a0mnie to\u00a0rozwi\u0105zanie zupe\u0142nie nie\u00a0przemawia.<\/p>\n

Na\u00a0plus, w\u00a0por\u00f3wnaniu ze\u00a0wspominanym ju\u017c wielokrotnie \u201eZ\u0142ym lasem\u201d, przemawia usuni\u0119cie elementu nachalnej propagandy. Owszem, i\u00a0tym razem Pilipiuk wyra\u017anie pokazuje swoje sympatie i\u00a0antypatie, ale\u00a0robi to\u00a0w\u00a0spos\u00f3b znacznie bardziej subtelny. Tym razem nie\u00a0mia\u0142am wra\u017cania, \u017ce\u00a0autor wali mnie po\u00a0g\u0142owie m\u0142otem ideologii.<\/p>\n

Podsumowuj\u0105c, mimo pewnych mankament\u00f3w, o\u00a0kt\u00f3rych\u00a0wspomnia\u0142am, \u201ePrzyjaciel cz\u0142owieka\u201d to\u00a0rzecz niez\u0142a w\u00a0swojej klasie, znacznie lepsza od\u00a0\u201eZ\u0142ego lasu\u201d. Osoby poszukuj\u0105ce bezpretensjonalnej rozrywki i\u00a0chwili wytchnienia przy lekkiej lekturze powinny by\u0107 zadowolone. A\u00a0co z\u00a0tymi, kt\u00f3rzy\u00a0szukaj\u0105 g\u0142\u0119bokich tre\u015bci ukrytego przes\u0142ania? C\u00f3\u017c, oni i\u00a0tak\u00a0raczej nie\u00a0si\u0119gaj\u0105 po\u00a0dzie\u0142a Andrzeja Pilipiuka.<\/p>\n

Agnieszka Chodkowska-Gyurics <\/em><\/p>\n

[RECENZJA] \u201ePrzyjaciel cz\u0142owieka\u201d Andrzej Pilipiuk<\/a><\/p><\/blockquote>\n